Trouwen in Frankrijk: wat zijn de mogelijkheden?

Wanneer u in Frankrijk zonder huwelijkse voorwaarden trouwt, geldt het zogenaamde “régime légal de la communauté réduite aux acquêts“. De gemeenschap beperkt zich tot de goederen die na de huwelijksdatum worden verworven. Alle goederen en schulden die de echtgenoten vóór het huwelijk privé hadden, blijven buiten de gemeenschap. Dit geldt ook voor schenkingen en erfenissen die vóór en tijdens het huwelijk door een van de echtgenoten worden ontvangen.

Als gevolg van de wijziging van het Nederlandse huwelijksvermogensrecht hebben wij sinds 1 januari 2018 dezelfde wettelijke regeling als in Frankrijk. De wettelijke (algehele) gemeenschap van goederen zoals wij die vóór die datum kenden, wordt in Frankrijk “la communauté universelle” genoemd. Wanneer u in Frankrijk in algehele gemeenschap van goederen wilt trouwen, moet u dit vóór de trouwdatum bij notariële akte (“contrat de mariage”) regelen.

Wat wij in Nederland “koude uitsluiting” noemen, wordt in Frankrijk aangeduid met de term “la séparation des biens”. Bij de notaris leggen de echtgenoten vast dat hun vermogens gescheiden blijven, zodat zij vrijelijk over hun eigen goederen kunnen beschikken. Voor de verkoop van de echtelijke woning die het privébezit is van een van de echtgenoten, is echter altijd de toestemming van de andere echtgenoot vereist. Op de Franse koude uitsluiting bestaan varianten waarbij de echtgenoten voor een zekere vorm van gemeenschap van goederen kunnen kiezen.

Tot slot kent men in Frankrijk nog het “régime de la participation aux acquêts”, oftewel het “wettelijk deelgenootschap”, dat in Nederland in 2002 is afgeschaft. Tijdens het huwelijk zijn de vermogens van beide echtgenoten gescheiden, net als bij “la séparation des biens”. Op het moment dat het huwelijk wordt ontbonden, worden de vermogens van beide echtgenoten vergeleken met die op de huwelijksdatum. De echtgenoot die zich tijdens het huwelijk heeft verrijkt, moet de helft van zijn vermogensaanwas aan de andere echtgenoot afstaan.

De gekozen huwelijksvorm heeft in beginsel geen gevolgen voor de rechten van de langstlevende op de erfenis*. In de Franse wet is geregeld dat de langstlevende kan kiezen tussen 1/4 van de erfenis in volle eigendom of het vruchtgebruik van de gehele erfenis.
Echtgenoten die in algehele gemeenschap van goederen trouwen, kunnen in hun huwelijkscontract een zogenaamde “clause d’attribution intégrale au survivant” laten opnemen, waarin zij bepalen dat de langstlevende alles in volle eigendom erft.

Voor de vertaling van officiële stukken zoals een verklaring van erfrecht is het belangrijk dat de hierboven genoemde begrippen correct worden vertaald en zo nodig worden omschreven, zodat de betreffende instantie begrijpt wat de rechtsgevolgen zijn.
Zo kan een “contrat de mariage” niet zonder meer worden vertaald met de Nederlandse term “huwelijkse voorwaarden”, aangezien in Frankrijk bijvoorbeeld ook de algehele gemeenschap van goederen in een notariële akte wordt vastgelegd.
Neemt u gerust contact met mij op als u vragen heeft over de vertaling van een “contrat de mariage” of ander juridisch document.

*Zie ook mijn blogpost “Erven in Frankrijk: de rechten van de langstlevende” van september 2016.

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s