Erven in Frankrijk: de rechten van de langstlevende

Toen de mooie, jonge makelaar Sandrine Devillard in 2011 haar jawoord gaf aan de onooglijke 65-jarige boer Marcel Amphoux, twijfelde menigeen aan de oprechte bedoelingen van de 42-jarige Parisienne. Bij het verlaten van de kerk werd het pasgetrouwde stel zelfs uitgejouwd door de plaatselijke bevolking.
Marcel Amphoux mocht er dan armzalig uitzien, zijn vermogen, bestaande uit een drietal huizen in de Franse Alpen, werd op een kleine miljoen euro geschat.
Gelukkig zag de boer snel in dat hij te maken had met een golddigger en schreef een testament. Toen Marcel enige tijd later om het leven kwam bij een verkeersongeluk, bleek hij zijn echtgenote niets te hebben nagelaten.
In Frankrijk is het volledig onterven van de langstlevende in principe alleen mogelijk als er kinderen uit het huwelijk zijn. Zijn er geen kinderen, dan heeft de langstlevende in ieder geval recht op een 1/4 van de erfenis in volle eigendom, de zogenaamde legitieme portie.

De legitieme portie van alle kinderen samen is de helft van de nalatenschap bij één kind, 2/3 bij twee kinderen en 3/4 bij drie kinderen en meer.
De langstlevende kan in plaats van een 1/4 van de erfenis in volle eigendom ook kiezen voor het vruchtgebruik van de gehele nalatenschap, tenzij de overledene kinderen uit een eerder huwelijk heeft.

Zijn er geen kinderen, maar zijn beide ouders van de overledene nog in leven en is er geen testament, dan moet de langstlevende de erfenis delen met de schoonouders. Deze hebben samen recht op de helft (!) van de erfenis. Wanneer alleen de schoonvader of schoonmoeder nog in leven is, dan heeft deze recht op een 1/4. Voor schoonouders geldt echter geen legitieme portie, dus zij kunnen in een testament volledig worden onterfd.

In alle gevallen heeft de langstlevende het recht om na het overlijden van de echtgenoot een jaar lang, op kosten van de erfenis, in de echtelijke woning te blijven wonen. Van dit recht kan niet worden afgeweken in een testament.

Geregistreerd partners (Pacsés) erven in Frankrijk overigens niet automatisch van elkaar. Zij moeten dit altijd vastleggen in een testament.

Nederlanders die in Frankrijk wonen, moeten zich realiseren dat het Franse erfrecht van toepassing is wanneer zij op het moment van overlijden hun gewone verblijfplaats in Frankrijk hebben en zij in een testament niet uitdrukkelijk voor toepassing van het Nederlands erfrecht hebben gekozen*.

* Zie ook mijn blogpost over de Europese Erfrechtverordening van augustus 2015

 

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s